Marcin Szmidtke
Portret Marcina Szmidtke

Piszę, żeby zauważyć, co robię, żeby nie myśleć.

Marcin Szmidtke. Piszę powieść Nie ja. Obok piszę to, co po drodze zauważam — raz na dwa tygodnie, w liście.
Nie ja — okładka powieści Marcina Szmidtke

Piszę powieść. Nazywa się Nie ja.

Powieść o kimś, kogo nosi przez jego własne wzorce. O czterdziestce, na której niektóre rzeczy widać dopiero wtedy, kiedy już nie można ich cofnąć. O facecie, który dowozi — i któregoś ranka siada do kawy, i nie wie, komu.

czytaj więcej o Nie ja → fragment →

rękopis w redakcji

Dla kogo to piszę

Dla faceta, który z zewnątrz dowozi, a w środku nosi pytania, których nie zadaje kolegom.

Dla ludzi, którzy zauważyli, że ich życie gdzieś przestało być ich wyborem — a stało się skutkiem wyborów sprzed lat.

Dla każdego, kto podejrzewa, że skuteczność też bywa ucieczką.

Jeśli to ty — zostań.

Ostatnie teksty

21 listopada 2026 — esej
Rysunek ołówkiem. Na chodniku stoi mężczyzna o kulach, z obandażowaną głową, plastrem na nosie, ręką na temblaku i nogami w bandażach. Kolega pyta go: Jak się czujesz? On odpowiada z uśmiechem: Dobrze, a ty?

Jak się czujesz?

Zagadka lingwistyczna. Czy „Jak się czujesz?” to pytanie otwarte, czy zamknięte?

A spróbujmy na nie odpowiedzieć.

– Jak się czujesz?

– Dobrze.

Bardziej zamkniętego pytania nie słyszałem. A my jesteśmy chyba najbardziej zamknięci na innych w całej historii naszej cywilizacji.

Ta zagadka ma ponad sto lat. W 1923 roku Bronisław Malinowski, antropolog z Krakowa, który latami mieszkał wśród ludzi z Wysp Trobrianda, zauważył, że sporo

Czytaj dalej od tego miejsca →

Tekst otworzy się tam, gdzie tu się urywa.

Wcześniej

  • 17 listopada 2026 Trudno, ale dobrze Na pytanie „co u ciebie?” latami odpowiadałem „dobrze”, bo tak się odpowiada. Dziś mówię prawdę: trudno, ale dobrze. O facetach, którzy grają, że dają radę, i o tym, co może zrobić kolega.
  • 17 listopada 2026 Zaczynam rozumieć Jako dziecko wiedziałem tylko, że chcę zrobić coś wielkiego. Po firmach, beczce z pstrągiem i Ironmanie zaczynam rozumieć, po co mi to było i że zwykły wtorek wystarczy.
  • 4 listopada 2026 List, którego nie otwierasz Każdy z nas dostał kiedyś list z wyliczeniem przyszłej emerytury. Większość obchodzi się z nim jak z gorącym ziemniakiem. I nie chodzi o brak czasu.
wszystkie teksty →