Marcin Szmidtke
Portret Marcina Szmidtke

Piszę, żeby zauważyć, co robię, żeby nie myśleć.

Marcin Szmidtke. Piszę powieść Nie ja. Obok piszę to, co po drodze zauważam — raz na dwa tygodnie, w liście.
Nie ja — okładka powieści Marcina Szmidtke

Piszę powieść. Nazywa się Nie ja.

Powieść o kimś, kogo nosi przez jego własne wzorce. O czterdziestce, na której niektóre rzeczy widać dopiero wtedy, kiedy już nie można ich cofnąć. O facecie, który dowozi — i któregoś ranka siada do kawy, i nie wie, komu.

czytaj więcej o Nie ja → fragment →

rękopis w redakcji

Dla kogo to piszę

Dla faceta, który z zewnątrz dowozi, a w środku nosi pytania, których nie zadaje kolegom.

Dla ludzi, którzy zauważyli, że ich życie gdzieś przestało być ich wyborem — a stało się skutkiem wyborów sprzed lat.

Dla każdego, kto podejrzewa, że skuteczność też bywa ucieczką.

Jeśli to ty — zostań.

Ostatnie teksty

17 listopada 2026 — esej
Rysunek ołówkiem, dwa kadry. Mężczyzna z brodą przy laptopie podpiera głowę ręką, obok pełny kubek kawy. Podpis: Ja przed kawą: zmęczony. Niżej ten sam mężczyzna pisze na laptopie, a przy jego sercu widać drgające kreski. Podpis: Ja po kawie: zmęczony + migotanie przedsionków.

Trudno, ale dobrze

Zawsze zacinałem się na pytaniu „co u ciebie?”. Ktoś pytał w przelocie, na korytarzu, przy kasie, w drzwiach, a ja stawałem jak przed komisją na egzaminie. Czułem się zobowiązany powiedzieć coś sensownego. Bo niby znałem odpowiedź na to pytanie: „dobrze”. Ale tak mówić, to raczej źle.

Jeśli było dobrze, nie chciałem się chwalić. Jeśli było źle, nie chciałem się przyznać. Ważyłem jedno i drugie, człowiek czekał, a ja w końcu mówiłem

Czytaj dalej od tego miejsca →

Tekst otworzy się tam, gdzie tu się urywa.

Wcześniej

  • 17 listopada 2026 Zaczynam rozumieć Jako dziecko wiedziałem tylko, że chcę zrobić coś wielkiego. Po firmach, beczce z pstrągiem i Ironmanie zaczynam rozumieć, po co mi to było i że zwykły wtorek wystarczy.
  • 4 listopada 2026 List, którego nie otwierasz Każdy z nas dostał kiedyś list z wyliczeniem przyszłej emerytury. Większość obchodzi się z nim jak z gorącym ziemniakiem. I nie chodzi o brak czasu.
  • 4 listopada 2026 Ojciec w arkuszu Dziecka jeszcze nie ma, a on ma już tabelę: wózek, rata, nadgodziny. Wygląda to na rozsądek. Często jest jedynym językiem, w którym wolno mu się bać.
wszystkie teksty →