Marcin Szmidtke
Portret Marcina Szmidtke

Piszę, żeby zauważyć, co robię, żeby nie myśleć.

Marcin Szmidtke. Piszę powieść Nie ja. Obok piszę to, co po drodze zauważam — raz na dwa tygodnie, w liście.
Nie ja — okładka powieści Marcina Szmidtke

Piszę powieść. Nazywa się Nie ja.

Powieść o kimś, kogo nosi przez jego własne wzorce. O czterdziestce, na której niektóre rzeczy widać dopiero wtedy, kiedy już nie można ich cofnąć. O facecie, który dowozi — i któregoś ranka siada do kawy, i nie wie, komu.

czytaj więcej o Nie ja → fragment →

rękopis w redakcji

Dla kogo to piszę

Dla faceta, który z zewnątrz dowozi, a w środku nosi pytania, których nie zadaje kolegom.

Dla ludzi, którzy zauważyli, że ich życie gdzieś przestało być ich wyborem — a stało się skutkiem wyborów sprzed lat.

Dla każdego, kto podejrzewa, że skuteczność też bywa ucieczką.

Jeśli to ty — zostań.

Ostatnie teksty

17 listopada 2026 — esej
Rysunek ołówkiem, dwa kadry w kawiarni. Mężczyzna z brodą: Stary, muszę ci coś powiedzieć. Moczę się w nocy. Łysy kolega: Mordo, nie przejmuj się. Masz tu namiar na terapeutę. Trzy miesiące później. Kolega: I jak terapia? Pomogła? Mężczyzna z brodą: Terapia super! W sumie dalej się moczę, ale teraz wiem dlaczego.

Zaczynam rozumieć

Dzieci w podstawówce zwykle wiedzą, kim chcą być. Prawnikiem, lekarzem, strażakiem, ostatnio youtuberem. Ja wiedziałem tylko, że chcę zrobić coś wielkiego. Co dokładnie, nie miało znaczenia. Miało być wielkie i tyle.

Wydaje mi się, że wzięło się to od taty. Prowadził firmy, jedną po drugiej: dużą hurtownię, pierwszą w okolicy dużą stolarnię, potem firmę ogrodniczą, budowlaną i tak dalej. Po wielkim sukcesie przychodził jeszcze

Czytaj dalej od tego miejsca →

Tekst otworzy się tam, gdzie tu się urywa.

Wcześniej

  • 4 listopada 2026 List, którego nie otwierasz Każdy z nas dostał kiedyś list z wyliczeniem przyszłej emerytury. Większość obchodzi się z nim jak z gorącym ziemniakiem. I nie chodzi o brak czasu.
  • 4 listopada 2026 Ojciec w arkuszu Dziecka jeszcze nie ma, a on ma już tabelę: wózek, rata, nadgodziny. Wygląda to na rozsądek. Często jest jedynym językiem, w którym wolno mu się bać.
  • 4 listopada 2026 Polisa nie leczy lęku Ludzie myślą, że po podpisaniu umowy przestaną się bać. Nie przestaną. Mówię to jako ktoś, kto z tych umów żyje.
wszystkie teksty →